و ارواحشان عفيف و پاك است ، براى مدتى كوتاه در اين جهان صبر و استقامت ورزيدند و راحتى بس طولانى بدست آوردند ، تجارتى است پرسود كه پروردگارشان بر ايشان فراهم ساخته ، دنيا ( با جلوه گريهايش ) خواست آنها را بفريبد ولى آنها فريبش را نخوردند و آن را نخواستند دنيا ( بالذاتش ) آنها را اسير خود سازد ولى آنها با فداكارى ، خويشتن را آزاد ساختند . ( پرهيزكاران ) در شب همواره بر پا ايستاده‌اند ، قرآن را شمرده و با تدبر تلاوت مىكنند ، با آن جان خويش را محزون مىسازند و داروى درد خود را از آن مىگيرند ، هر گاه به آيه‌اى برسند كه در آن تشويق باشد با علاقه فراوان به آن روى آورند و روح و جانشان با شوق بسيار در آن خيره شود ، و آن را همواره نصب العين خود مىسازند ، و هر گاه به آيه‌اى برخورد كنند كه در آن بيم باشد . گوشهاى دل خويشتن را براى شنيدن آن باز مىكنند ، و صداى ناله و به هم خوردن زبانه‌هاى آتش با آن وضع مهيبش در درون گوششان طنين انداز است ، آنها در پيشگاه خدا به ركوع مىروند و جبين و دست و پا به هنگام سجده بر خاك مىسايند ، و از او آزادى خويش را از آتش جهنم درخواست ميكنند . و اما در روز دانشمندانى بردبار ، و نيكوكارانى با تقوا هستند ، ترس و خوف بدنهاى آنها را همچون چوبه تيرى لاغر ساخته ، چنان كه ناظران ، آنها را بيمار مىپندارند اما هيچ بيمارى در وجودشان نيست بيخبران مىپندارند آنها ديوانه‌اند در حالى كه انديشه‌اى بس بزرك آنان را به اين وضع در آورده . از اعمال اندك خويش خشنود نيستند و اعمال فراوان خود را زياد نمىبينند ، آنان خويش را متهم مىسازند ، و از كردار خود خوفناكند . هر گاه يكى از آنها ستوده شوند از آن چه در باره‌اش گفته شده در هراس مىافتد و مىگويد : من از ديگران نسبت به خود آگاه ترم ! و پروردگارم به اعمالم از من آگاه‌تر است .